Brzoskwinia zwyczajna (Prunus persica (L.) Batsch) – gatunek drzewa należący do rodziny różowatych. Prawdopodobnie pochodzi z środkowych i północno-wschodnich Chin, obecnie nie rośnie dziko, występuje tylko jako roślina uprawna[2]. Spis treści [ukryj] * 1 Morfologia * 2 Systematyka i zmienność * 3 Zastosowanie * 4 Uprawa * 5 Choroby * 6 Ciekawostki * 7 Przypisy Morfologia [edytuj] Pokrój Drzewo o wysokości do 6 m, żyjące do 30 lat. Pień Kora ciemnobrunatnoszara, nieraz u dołu prawie czarna, podłużnie spękana. Liście Lancetowate, faliście ząbkowane, błyszczące. Kwiaty Różowe, pięciokrotne, o licznych słupkach i pręcikach, samopłodne. Kwitnie w kwietniu, przed pojawieniem się liści. Owoce Pestkowiec o masie 100-200 g, omszonej skórce, żółtej z czerwonym rumieńcem. Dojrzewa w zależności od odmiany od lipca do października[3]. Systematyka i zmienność [edytuj] * W większości ujęć taksonomicznych brzoskwinia zwyczajna zaliczana jest do rodzaju Prunus i ma nazwę Prunus persica. Natomiast według Krytycznej listy roślin naczyniowych Polski zaliczana jest do odrębnego rodzaju brzoskwinia jako Persica vulgaris[4]. * Odmiany: * Prunus persica var. nucipersica (Suckow) C. Schneider (syn. P. persica var. nectarina (Aiton) Maxim.) – nektarynka * Prunus persica var. persica – brzoskwinia zwyczajna Zastosowanie [edytuj] * Drzewo owocowe. W Chinach była już uprawiana 4000 lat temu. Do krajów śródziemnomorskich w Europie sprowadzono ją już ponad 1000 lat temu[5]. W Polsce liczniej pojawiła się w VIII wieku, chociaż pestki jej znajdowano w wykopaliskach sprzed naszej ery. * Roślina lecznicza o Surowiec zielarski: owoc. o Działanie: polecane w dietach odchudzających. Z uwagi na działanie zasadotwórcze i moczopędne, stosowane przy chorobach reumatycznych i schorzeniach układu moczowego. Działa uspokajająco. Bor podnosi poziom estrogenu, przez co przeciwdziała osteoporozie. * Sztuka kulinarna: Owoce są bardzo smaczne i zawierają węglowodany, związki magnezu, fosforu i potasu, prowitaminę A, witaminę C i witaminy z grupy B. Najczęściej jada się owoce surowe, można dodać do ciast, przetworzyć na kompot, dżem, ususzyć. * Z pestek wyrabia się jasnożółty, dosyć rzadki olej, o delikatnym zapachu migdałów. Zawiera ponad 64% kwasu olejowego, 26% kwasu linolowego, 5,5% kwasu palmitynowego, 2,9% kwasu stearynowego. Olej stosuje się jako bazę do masażu. * Niektóre kultywary są uprawiane jako rośliny ozdobne, np. `Alba Plena` o półpełnych kwiatach, `Klara Meyer` o również półpełnych kwiatach

papużka falista
papugi
ptaki
Ara zielonoskrzydła
Kakadu molucka
Kea
Łąkówka turkusowa
Nimfa
Falista



kakadu

papużka falista

PAPUGI


Papugowe - rząd ptaków z podgromady ptaków nowoczesnych Neornithes. Najliczniejsze w Ameryce Południowej i Australii. Ptaki te charakteryzują się obecnością:
* masywnego i hakowato zakończonego dzioba;
* nabrzmiałą woskówką u nasady dzioba (u większości gatunków);
* górną szczęką ruchomą względem czaszki;
* grubym, mięsistym językiem.
Ponadto mają następujące cechy:
* większość świetnie się wspina;
* nie wiją gniazd, zakładają je zazwyczaj w dziuplach;
* są gniazdownikami;
* są zazwyczaj towarzyskie.
Odżywiają się głównie pokarmem roślinnym: nasionami, owocami, jagodami, orzechami, nektarem i pyłkiem, a w okresie lęgów także owadami i ich larwami.

Ararauna (Ara ararauna) - duża papuga (dł. ciała 80-95cm), z jaskrawoniebieskimi piórami z wierzchu i żółtymi od spodu. Na boku głowy naga biała skóra poprzecinana czarnymi prążkami. Najczęściej żyje w parach, lecz czasami w luźnych grupach powyżej 25 osobników. Lata pewnie, chociaż wolno. Aktywna głównie wczesnym rankiem i późnym popołudniem. Przez większą część dnia żeruje w koronach drzew, gdzie trudno ją dostrzec.

Ara oliwkowa (Ara ambigua lub Ara ambiguus) - ptak z rodziny papugowatych. Występuje od Nikaragui po Kolumbię. W Kostaryce spotykane są najczęściej na wybrzeżu karaibskim. Zazwyczaj występują w małych grupach od 5 do 6 osobników. Uczone w niewoli mogą powtarzać nawet całe zdania.

Źródło: wikipedia.org

Popularne gatunki papug:
- Ara modra
- Amazonka białoczelna
- Ararauna
- Dama gwarliwa
- Falista
- Kakadu biała
- Kakadu ognistoczuba
- Kakapo
- Modrolotla żółtoczapkowa
- Nierozłączka czarnolica
- Nierozłączka krasnogłowa
- Nimfa
- Rozella żółtolica

Papugi, papugi waciwe (Psittacinae) - podrodzina ptakw z rodziny papugowatych. Papugi to rwnie alternatywna nazwa naukowa dla caej rodziny papugowatych. W znaczeniu potocznym papugami nazywane s wszystkie ptaki zaliczane do rzdu papugowych, czyli oprcz papugowatych, rwnie rodziny kakadu i nestorw.

rdo: wikipedia.org


Papugi
  • Adult
    		•  

    papugi
    kakadu papuga


    Brzoskwinia zwyczajna należy do rodziny różowatych Rosaceae, pochodzi z środkowych i północno-wschodnich Chin. Jest drzewem osiągającym do 6 m, wysokości, żyje do 30 lat. Jego kora ma ciemnobrunatnoszarą barwę (u dołu nieraz prawie czarną) i jest podłużnie spękana. Liście są lancetowate, faliście ząbkowane, błyszczące, a kwiaty różowe, pięciokrotne, o licznych słupkach i pręcikach, samopłodne. Brzoskwinia kwitnie w IV (przed pojawieniem się liści). Owocem jest pestkowiec o omszonej żółtej z czerwonym rumieńcem skórce, który dojrzewa w zależności od odmiany od VII do X. Owoce zawierają węglowodany, związki magnezu, fosforu i potasu, prowitaminę A, witaminę C i witaminy z grupy B. Owoce spożywa się na surowo, może je także dodawać do ciast, przetworzyć na kompot, dżem lub ususzyć. Z pestek wyrabia się jasnożółty, dosyć rzadki olej, o delikatnym zapachu migdałów, który stosuje się jako bazę do masażu. W Polsce poleca się do uprawy drzewa niskopienne (do 120 cm). Najlepiej sadzić brzoskwinie na terenach nasłonecznionych. Gleba powinna być lekka, o dużej zawartości próchnicy, dobrze nawodniona, ale przesiąkliwa. Kwiaty brzoskwini są bardzo wrażliwe na przymrozki, drzewo natomiast może przemarzać przy długotrwałych silnych mrozach. Najlepiej sadzić drzewka brzoskwiń wiosną, odstępy między drzewkami powinny wynosić około 5 m. Drzewa przycina się wiosną. Jeśli liczba zawiązków owocowych jest zbyt duża, należy je przerzedzać (aby do rosnących owoców dochodziło jak najwięcej słońca). Brzoskwinie zbiera się, gdy owoce są miękkie przy ogonku. Nie należy przeprowadzać zbiorów podczas deszczowej pogody. Najgroźniejszą chorobą brzoskwini jest kędzierzawość liści brzoskwini (choroba grzybowa), która objawia się zniekształceniem liści (pofałdowaniem, zwijaniem się, grubieniem). Liście żółkną, a potem czerwienieją, rozwija się na nich białoszary nalot grzybni. Pod koniec czerwca liście obumierają. Jedynym skutecznym sposobem ochrony jest dokładne opryskiwanie drzew zalecanymi środkami grzybobójczymi wykonane jesienią po opadnięciu liści i wiosną przed rozwojem pąków. Owoc o soczystym aromatycznym miąższu, żółtoczerwonej omszałej skórce, spożywany na surowo, w postaci suszonej, soków kompotów lub dżemów. Wyhodowano wiele odmian pochodzących od brzoskwini zwyczajnej, w tym również mutację zwaną nektaryną. Posiada ona owoce o gładkiej cienkiej skórce z czerwonym rumieńcem oraz soczysty, bardziej jędrny niż u brzoskwiń miąższ. Owoce brzoskwiń są delikatne i dlatego przeznaczone do transportu zrywa się nie całkiem dojrzałe.